Ve her sene yılbaşında olduğu gibi koca bir hüsran yaşadım gece yarısı 12'de. Ne umutlarla, ne heyecanla almıştım piyango biletimi bir bilseniz. 2 Haftadır her gün hayaller kurup, bu defa kesin bana çıkacağına inandığım büyük ikramiyeye biraz fazla kaptırmışım sanırım..... Bir tane rakam bile mi tutmaz yahu?
Ankara'da yaşadığımız yıllarda her yılbaşı özel olarak Kızılay'a gelen Biletçi Haydar ve Nimet Abla az bilet satmadılar bana. Ya da İstanbul'a taşındıktan sonra üşenmeden kalkıp Eminönü'ne az gitmedim Nimet Ablanın şanslı biletlerinden almak için. Bari bir amorti görseydik, o da yok....
2 tane çeyrek bilet aldık bu yıl, hatta hangi biletçiden alacağımıza karar veremediğimiz için tüm Bağdat Caddesini de arşınladık saatlerce... Biz piyangocu araya duralım tam Mudo'nun önünde bir kuş affedersiniz ama kafama kakasını bırakıverdi. Hem de ne kaka bildiğiniz ishal desek yeridir.... Ve ben pek bir sevindim bu işe, düşünün yani piyangoya nasıl umut bağladığımı. Dedim bu bir işaret, şans benden yana ama hemen önüme ilk çıkan piyangocudan almalıyım yoksa şansımı yitiririm. Zaten iki adım ötemde vardı bir tane bayii, ama bu sefer de bilet beğenemedim :)
Sonuç ne oldu peki, şans mans yokmuş yanımda, kuş gerçekten ishalmiş, tutamamış üstüme bırakıvermiş. Benim de çok zengin olup; İstanbul, Charlottesville ve Bodrum'da üç tane ev alma, önlerine birer araba çekme, tüm sülalenin borçlarını ödeme ve ihtiyaçlarını karşılama, dünya turu yapma, her yıl kendime yeni bir gardrop yaratma hayallerim bir başka yılbaşına kaldı. Olsun bizim gönlümüz zengin....
Sevgiler
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin