Doğduğunda 52 cm kadar bir şeydin sen oğlum. O zamanlar bana çok ağır gelmiştin oysa topu topu 3.291 gr doğdun. Üstelik hastahaneden çıktığında da 200 gr kaybetmiştin. Dün gibi gözümün önünde, baban seni ilk gördüğünde şok olmuştu, "ama bu çok küçük, skype ekranında daha büyük duruyordu" demişti. Yüzün babanın avucunun içinde kayboluyordu, cüssen de zaten babanın kolunun çeyreği kadardı.
Bugün öğlen sen uyurken birden aklıma geldi; ayakkabılarını, çoraplarını ve bodylerini büyükten küçüğe yan yana koydum ve fotoğraflarını çektim. Sen ne kadar büyümüşsün benim minik meleğim? Meğerse koca adam olmuşsun. Tabii diyeceksin ki; annecim ben artık kendim yemek yiyorum, senin elini tutup yürüyorum, oyuncaklarımı kendim masadan alıp oynuyorum hatta cümle kuramasam da bir çok kelime söylüyorum.
Eh büyükler hep söylerdi biz de anlamazdık, şimdi de sen çocuğun olana kadar anlamayacaksın ama sıra bizim kuşağa gelmiş, adet yerine gelsin ben de söyleyeyim. Analık-babalık buymuş demek ki; bir yandan yahu benim o minicik bebeğim ne kadar büyümüş derken diğer taraftan da ilk günkü kadar bebek görmek, büyüdüğünü reddetmekmiş.
Sevgiler
Yasemin (Bartu'nun annesi)
İşte bu annelik.
YanıtlaSil