Doğum Hikayem 1

Hala her fırsatta gözlerimi kapatıp sanki dünmüş gibi hatırlamaya çalışırım doğum yaptığım gün neler yaşadığımı. Doğdu doğacak, Türkiye'dekilere haber verelim, eşime ulaşalım, doktor nerede derken bir anda oldu da bitti bizim minicik adam dünyaya geliverdi.

Sabah tam 9'da gözlerimi açtığımda bir ıslaklık hissettim, bu yaşta yatağa kaçırmayacağıma göre geriye bir tek suyumun gelme ihtimali kalıyordu. Sakin sakin halamı uyandırayım dedim ama olmadı çünkü daha halamın omzuna elimi koyduğum anda yataktan uçarak fırlayan halam, bir sağa bir sola koşturup çok sakin olduğunu iddia etmeye başladı.

Neyse biz tuttuk hastahanenin yolunu, muayeneye de girdik ama ben sanırım heyecandan bildiğim tüm ingilizce kelimeleri unutmuştum  bu nedenle doktor ne derse bön bön bakıyordum. Sonuçta ben suyum geldi doğuma gireceğim sanırken doktor çok affedersiniz altıma kaçırdığımı söyledi. Haydi ordan saçmalama çiş nedir bilirim dedim ama zorla eve yollandım. 

4-5 saat sonra kayınvalidem beni skype'tan aradı, tam açıp merhaba dedim ki bir anda bu defa gerçekten suyum geldi. Yazık kadıncağızın suratı hala gözümün önündedir; aaaa suyum geldi dediğimde dondu kaldı, yüzü bir değişti :) Haydi hastahaneye gerisin geriye gittik, yine muayene odası, doktor yine yok bu altına kaçırma diyecek oldu ama bu defa halam baskın geldi ve bunun çiş değil su olduğuna doktoru ikna etti.

Vallahi hastahaneye girdikten sonra 1 saat içinde beni hazırladılar, bebeği ultrasonla kontrol ettiler sonra da ameliyathaneye gidiyoruz dediler. Ben saf saf yatak ya da sedye ile gideceğimi sanırken beni ayağa kaldırıp taaa ameliyathaneye kadar yürüttüler, düşünün yani koridorda yere ince su izi bırakarak paytak paytak gittim kaderime doğru :)

Sonra epidüral için bir masaya oturttular, inanın iğneden Allah gibi korkan ben önümdeki doktoru kucaklayıvermişim :) Sonra yanıma halacığım geldi. Allah ondan bin kere razı olsun tek başıma kalsaydım o buz gibi yerde herhalde anestezi almadan doğal yollu bayılırmışım.

Doğum anını ben size yarın yazayım en iyisi çünkü gerçekten hem çok heyecanlı (tabii benim için) hem de komiktir. Bugün düşündükçe kıro muyum ya ben derim hala :)

Sevgiler,

Yasemin (Bartu'nun annesi)