Eskiden ne zaman bir çocukla ilgili kötü bir haber duysam çok üzülürdüm ama anne olduktan sonra bu üzüntünün yanında o çocukların anne babalarının çaresizliklerini, kalplerindeki ağrıyı ben de hisseder oldum. Ne kadar yazık, ülkemizde hergün istisnasız küçücük bedenlerle ilgili acımasız haberler gündeme geliyor. Ya aç kalıyorlar, ya soğuktan donuyorlar, ya tacize uğruyorlar..... daha hangi birini sayayım bilemedim ki ben.
Biz uygar hayata ayak uydurup daha iyi, daha aydınlık günlere ulaşmaya çalışmıyor muyduk? Ben mi yanlış biliyorum yoksa? Neden şartları, hayatı iyileştirmek yerine olduğumuz yerde sayıyoruz ve hatta geri geri gidiyoruz? Neden bizim köylerimizde hala kar yağdığında yollar kapanıyor, neden buralarda yaşayan insanımız kendi başının çaresine bakmak zorunda bırakılıyor? Ve neden köylümüz geri bırakılıyor?
Yolları kapanan bir köyde, hastalanan ama hastahaneye götürülemediği için hayatını kaybeden küçücük oğlunun cenazesini bir baba nasıl sırtında taşımak zorunda kalır? Size yemin ederim haberi okuyup fotografı gördüğümden bu yana ölüp ölüp diriliyorum. Oğluma sımsıkı sarılıp bir daha bırakmamak istiyorum.... Ne acıdır ki bu yazdıklarımı bir çok insan düşünse de hiç bir şey bir türlü düzelmiyor, düzeltilmiyor.... Yazık değil mi bu bebeklere, bu anneler, bu babalara?
Umarım bir gün tüm halkımız hak ettiği eğitim seviyesine gelir, umarım bir gün tüm insanlarımız yolu suyu olan şehirlerde, kasabalarda veya köylerde yaşama hakkını elde eder ve umarım bir daha hiç bir anne baba, evlat acısı yaşamaz....
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin