Tüm gün beynimin içinde yankılandı kaybettiğimiz çocuğumuz Berkin için yakılan ağıtlar, anlatılan anılar, yayınlanan fotoğraflar.... Küçücük bir yavrunun sabah sabah sofraya ekmek koyabilmek için bakkala gitmesini, üstelik gaz ve kalabalıktan kaçmak için yolu uzatarak, dolanarak fırına ulaşması ve tüm çabasına rağmen 269 gün sürecek uykuya dalması ve bizi terk etmesi....
Bir ara düşündüm, benim kardeşim de Beşiktaş Akaretlerde burnuna gelen gaz kapsülü yüzünden yere yığılmış, bilmediği tanımadığı insanlarca hastahaneye sırtta taşınmıştı. O an düşündüm ki ne kadar şanslıydık, aynı Berkin gibi şu anda yaşam savaşı veriyor veya çoktan savaşı kaybetmiş olabilirdi. Allahım dedim, teşekkür ederim kardeşime yaşam şansı verdiğin için.
Ve sonra... ve sonra bu düşüncelerimden dolayı çok utandım, çok kızdım kendime. Ben şükrederken orada bir anne feryat ediyor, bir halk ayaklanıyor, genci yaşlısı acıyı yüreğinde hissediyor. Hala utanıyorum, özür diliyorum... Evet benim Mehmetim bize kaldı ama bizim Berkinimiz, Ali İsmailimiz, Ethemimiz, Mehmetimiz, Medenimiz, Hasan Feritimiz, Abdullahımız ve Ahmetimiz hepimizi evlatsız bıraktılar.....
Tüm kayıplarımızın, cennete huzura kavuşmalarını diliyorum...
Yasemin (Bartu'nun annesi)
NOT: Resim Tarkan'nın paylaşmış olduğu grafiktir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin