Bugün Hayat Durdu

Sen bir annesin, her zamanki gibi evde çocukları için koştururken yemek saati geliyor.... Özene bezene hazırlıyorsun yemeklerini, çocuklarına güç kuvvet versin diye. Sofrayı kuruyorsun, tabaklar, çatal bıçak, bardak..... Sonra sofrada bir eksiğin olduğunu fark ediyorsun, sesleniyorsun oğluna; Berkin koş bakkaldan bir ekmek al, yemek soğumadan sofraya oturalım....

Nereden bilebilirsin ki bu cümlenin hayatındaki dönüm noktası olacağını, nereden bilebilirsin ki masumca bir ihtiyaç için bakkala gönderdiğin evladını, pamuklara sarıp sarmalayarak büyüttüğün oğlunu katillerin senden söküp alacağını? Belki hala dönmedi diye söylendin, belki bu oğlan da hep arkadaşlarına takılıyor diye kızdın..... Sonra biri geldi, senin gibi evlatlarına kendini adamış bir anaya, çocuğunu polisin vurduğunu haber verdi.... Sonra biri dedi ki koşun hastahaneye... Sonra sen evinde o özene bezene hazırladığın sofranı unuttun, hatta dünyayı unuttun....

Tam 269 gün bekledin umutla, gözlerinin önünde eriyen bebeğinin iyileşmesini, tam 269 gün yüzsüz katillerin çocuğunu hedef alan konuşmalarını dinledin, tam 269 gün tanıdığın tanımadığın bir çok yeni evladının senin ve Berkinin için dua etmesini dinledin.....

Ve bugün hayat durdu, üstelik yalnızca senin için değil bizler için de.... Hiç bilmediği, hiç görmediği oğlunu bağrına basan, hastahane önünde sizler için tek yürek olup sessizce bekleyen tüm analar, tüm babalar, tüm çocuklar için de gün burada bitti. Sen canını kaybederken, bizler de canımızın bir parçasını O'nunla birlikte yitirdik. 

Sevgili Berkin, sana söyleyebileceğim bir cümlem ya da kelimem maalesef yok, yalnızca kaybettiğin çocukluğunu gittiğin her neresiyse orada doya doya yaşamanı diliyorum. Daima kalbimizde bizlerle yaşayacaksın ve bir gün hem bu dünyada hem diğer dünyada sana bu kötülüğü, ailene bu zulmü yapanlar elbet bedel ödeyecek.

Yasemin (Bartu'nun annesi)