Her hafta en az bir defa içim şişe şişe yazı yazmaktan gerçekten bıktım, daraldım, usandım. Anlayamıyorum ki ne oluyor böyle diye.... Neredeyse her gün kaybolan bir çocuğun haberleriyle içimiz yanarken bir de üzerine cansız bedenlerinin işkence, tecavüz ve daha bir çok muameleye maruz kalmış halde bulunduklarını duymak insanı her gün defalarca öldürüyor. Sonra da hep beraber tekrar kaldığımız yerden yaşama devam etmemiz bekleniyor.
Biz evlatlarımızı nasıl koruyacağız, neler yapmamız gerek, bu toplumsal sorun neden bu hızla bir çığ gibi büyüyor... ve daha bir çok soru defalarca yanıtlansa da bir çözüme ulaşmak bir türlü mümkün olmuyor. Tıpkı Sevil Atasoy'un çocukların nasıl korunacağına dair anne - babaları bilgilendirdiği bu sabahki program gibi daha bir çoğu yayınlanıyor, bizler tekrar tekrar neyi nasıl yapacağımızı öğreniyoruz ama sonra üzerinden 2 gün geçmeden yeni bir dehşet haberiyle sarsılıyoruz.
Çok sevdiğim bir arkadaşım, idam cezasının acil geri gelmesini istemiş, böylece çocuklara yapılan bir kalleşliklerin biteceğini söylemiş. Ben katılmıyorum; idam cezası ne ki, temiz iş, adam bir seferde kurtuluyor. Başka bir ceza olmalı, sapıkların defalarca işkence görecekleri, sonra iyileştirilip tekrar aynı işkenceye maruz bırakılacakları... Yıllar boyunca her gün aynı eziyeti tüm beden ve ruhlarında hissedecekleri..... Bence ancak bu şekilde bu ruh hastası aşağılık varlıklardan kurtuluruz. Bence ancak bu şekilde gözü dönmüş caniler çocuklarımızın 100 metre bile yanına yaklaşmaya cesaret edemezler.
Diyecek, yazacak daha bir şey bulamıyorum; Allah Gizem'in ve O'nun gibi kalleşçe bu dünyadan sökülüp alınan minik canların ailelerine sabır versin. Bizler de artık bir bilinçlenelim, bu gidişata bir son vermek için el birliğiyle önlem alalım, gerekli yasal değişiklikleri yapalım.
Sevgiler,
Yasemin (Bartu'un annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin