Kendi ve kardeşi çeşitli ev kazalarından baya canı yanmış biri olarak, Bartu'nun ciddi anlamda üzerine titriyorum desem yeridir. Aslında bir çok konuda son derece rahat olan bir anneyim ve oğlumu da genelde çok özgür bırakırım. Ama yine de mutlaka maksimum 1 adım uzağında durup etrafındaki her şeyi dikkatlice incelediğimi söylesem hatta kendimi bazen bodyguardlar gibi ciddi paranoyaklaşmış bulduğumu söylesem yeridir. Hani filmlerde başkanları koruyan ve etraftaki binaların pencerelerindeki perdelere kadar inceleyen, en ufak gölge gördüğünde de başkanın üzerine atlayan koca cüsseli, siyah kıyafetli adamlar vardır ya; işte onların anne versiyonuyum desem mesela.... Ama ne yaparsanız yapın mutlaka ufak bir boşluk kalıyor, olmuyor işte pamuklara sarıp sarmalayıp kaldırmadığımız sürece görünmez kazalar bizi bekliyor.
Biz geçen cuma, her cuma olduğu gibi, oğlumla birlikte pazara gittik, sebzemizi, meyvemizi aldık. Her cuma balık gecemizdir, onun için balığımızı, karidesimizi aldık, yanına yeşilliğimizi de ekledik..... Sonra da yoldan sütümüzü de alıp apartmanımızın kapısına geldik. Bartu Efendi huysuzlanınca kucağıma alıp, apartman kapısını açtım ve içeri girdim. Tam girerken güm diye bir ses duydum, Allah Allah ne neye çarptı, ne düştü derken bir baktım Bartu kafasını tutuyor ve ağlıyor. Vallahi nasıl oldu anlamadım ama kapanan apartman kapısı kucağımdaki bebeğimin kafasına çarpmış. Bunu yazarken kendimden utanıyorum, nasıl oldu da ben buna engel olamadım, nasıl çocuğumu koruyamadım biri bana anlatsa da anlasam... :(
Yavrum sonra sakinleşti de bu defa ben başladım ağlamaya, bir de kafasında şişlik oluşunca panikledim de. Ararsın doktoru, atlarsın arabaya gidersin hastahaneye.... Hemen bir kafa filmi çekilir demek isterdim ama sakin durmayan Bartu Bey'i beş kişi zar zor tuttuğumuz için yarım saatte ancak çektirebildik.
Sonuç; çok şükür bir sorun çıkmadı, zaten ben ağlarken Bartu kahkahalar atıp benim de yanağımı seviyordu, "bir şeyim yok, iyiyim, merak etme" demek ister gibi....
Diyeceğim şu ki; olacağı varsa oluyor, biz tabii ki %100 dikkat kesilip, her tehlikeye karşı önlemimizi almalıyız ama oldu da bir kaza geçirdik o zaman paniklemeden çok sakin kalıp, seri şekilde süreci yönetebilmeliyiz. Bu konuda hepimizin ne kadar endişeli olduğunu biliyorum bu nedenle yarın çocuklara yönelik ilk yardım ile ilgili detaylı bir yazı paylaşacağım.
Sevgiler,
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin