Bartu Bey'i odasındaki minik masasına oturtup, üzerine boya önlüğünü geçirip, boyaları masaya dizip bir de önüne temiz bir A4 sayfa koydum. Sonra kendi parmaklarımı mavi boyaya batırıp sayfaya parmak izlerimi çıkardım ve bunun ne olduğunu ona anlattım. Benim minik cin, ciddi ciddi beni dinlemeye koyuldu, ben her parmağımı boyaya batırıp sonra da sayfaya bastığımda da gülümseyip ellerini çırpmaya başladı. Hah dedim benim oğlan kıvama geldi, şimdi boyayı önüne itip onun da bunu yapmasını beklemeliyim sabırla. (Allah'ın bana verdiği bu evliya sabrı için her gün şükrediyorum :))
Kıvama geldiğini sandığım ufak adam tüm avucunu boyanın içine soktuktan sonra, şöyle bir yan gözle bana bakıp kahkahayı patlatıverdi. Ben de ona karşılık verince de..... kaşla göz arasına sen avucunu bir güzel yala, sonra da "nam nam nam" diye ne kadar lezzetli olduğunu göstermek için ağzını şapırdat. Vallahi beynim yandı, elim ayağım titredi, besmele çeke çeke Allah'a sığındım o anda :) Neyse ki sonra benim yönlendirmemle yukarıdaki şaheseri beraberce yapabildik ama oğlumun yalamış olduğu bir avuç mavi boya gözümün önünden gitmiyor :)
Bu hikayenin ardından şunu söylemek isterim; sevgili anneler bizim görevimiz bebeklerimize karşı sonsuz sabırlı olup onların gelişim için maksimum çabayı sarf etmek. Bir çocuğun gelişiminde resim çok önemli yer tutuyor; farklı renklerle resim yapan çocukların el-göz koordinasyonu gelişiyor, kendilerine güvenleri artıyor çünkü her ne kadar şekiller bize anlamsız gelse de aslında burada bize iç dünyalarını açıyorlar ve biz "ne kadar güzel oldu" dedikçe de mutlu olup öz güvenlerini kazanıyorlar. Bu nedenle bırakın duvarları boyasınlar, koltukları rengarenk yapsınlar... ne olacak ki yarın boya badana yaparsınız, koltuk kılıflarınızı değiştirirsiniz. Ama eğer bu eğlenceye izin vermezseniz çocuğunuzun gelişimindeki eksik parçayı asla tamamlayamazsınız.
Sevgiler,
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin