Dün akşam üzeri alışıla geldiği gibi sahile parkta oynamaya indik. Benim oğlan kaydırak, salıncak derken bir süre sonra deniz kenarına gitmeye, suyu seyretmeye bayılıyor. Ben de kayalık alana çok yaklaşmadığı sürece bu keyfine engel olmamaya gayret ediyorum.
Benim böcük bu defa kayalara gitmek için inat edince önce hayır dedim sonra tutturmaya devam edince de deniz kıyısından uzaklaştırdım. Allaaaaahhhhhh 3. dünya savaşı başladı sanırsınız; yattı yere nasıl tepiniyor, ağlıyor, bağırıyor... Arada kafasını kaldırıp bana bakıyor, istediği tepkiyi alamayınca da yandım Allah gene başlıyor ağlamaya. Böyle 10-15 dakika sürdü bizim yerde kıvranmamız.
Hemen yan bankta oturan ve benim bu rahatlığıma dayanamayan yaşlı bir teyze sonunda dayanamadı;
Yaşlı Teyze: Kızım bak yazık çocuğa yerde ağlıyor, annesi yanında olsaydı buna asla izin vermezdi.
Ben: Teyze onun annesi benim :)
Sevgiler,
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin