Dün yazamadım, bugün hala yazasım yok, muhtemelen yarın da yazacak gücüm olmayacak.... Ben uzun uzun düşünülüp, başbakanın onayı alınarak ilan edilen 3 günlük milli yası, olayı duyar duymaz belki bir ömür için ilan ettim; tıpkı geçen bir kaç ayda art arda yitip giden canların ardından yaptığım gibi. İçimden o kadar çok şey geçiyor ki ve bunlar aslıda bir çok kişi tarafından zaten defalarca dile getiriliyor ki ben daha diyecek bir kelime bulamıyorum.
Üzülüyorum; insanın, ekmeğinin, bu ekmek için kazandığı paranın, ailesinin, yolunu gözleyen ana babasının, görmeden uyumak istemeyen evladının, heyecanla beklediği yarınının ne değeri var bu ülkede, ne de bu değeri gerektiği gibi verebilecek birileri.
Üzülüyorum; madende geçecek ömrünün henüz başında yitip giden 15 yaşındaki çocuğun, kredisini ödemek için yerin 6 km altına girip ölümü göze alan babanın, iş bulamadığı ve evine ekmek götürmek zorunda olduğu için karanlığa gözünü kırpmadan giren kocanın hesabını verecek birileri yok bu ülkede.
Üzülüyorum; yaralı olduğu için ambulansa alınan ama çizmelerinin kirinden utanıp sedyeyi kirletmemek için ayaklarını dışarı doğru kıvıran simsiyah yüzlü, bembeyaz yürekli adamın büyüklüğünü görebilecek birileri yok bu ülkede.
Bu son olsun, artık kötü haber gelmesin, tüm olumsuzluklara karşı önlemler alınsın demek istiyorum ama biliyorum ki çok yakında bir başka acı haber için yine yüreğimiz yanacak ve yine sorumlular yüzsüzce saçma sapan açıklamalar yapıp kendilerini akladıklarını zannedecekler.
Tıpkı diğer kayıplarda olduğu gibi; evladını kaybeden ana babaların, babalarını kaybeden çocukların, kocalarını kaybeden kadınların, canını kaybeden Türkiye'nin başı sağ olsun.
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin