Malum biz her gün parka gider olduk havalar güzelleştiğinden beri. Aslında tabii ki amaç Bartu'nun azabildiği kadar azması ve kurtlarını döküp hem eğlenmesi, hem yorulması hem de kendi kendine yeni şeyleri çözmesi ama ben de bu günlük gezilerimizde bol bol gözlem yapıp farklı anne babaların kendi çocuklarına ne kadar farklı davrandığını görebiliyorum.
Hiç huyum olmadığı için kimseye karışmam ama için için delirdiğim, sinirimden kendi kendime söylendiğim veya gidip şu anneyi bir alnından öpeyim dediğim çoook olay oluyor. Ben bu olaylardan kendi hatalarımı da fark edip gerekli düzeltmeleri yapabiliyorum elbette.
Neyse, giriş kısmını çok uzatmadan ben 19 mayısta tanık olduğum bir olayı sizinle paylaşayım hemen; 22 aylık bir erkek çocuk (annesine sordum yaşını) parkı görünce neredeyse pusetinden kendi fırlayacaktı. Babası çocuğu çözüp yere indirince her çocuk gibi bu yavrucak da diğer ufaklıkların bir arada bulunduğu kaydıraklara doğru hamle yaptı. Daha dakika 1 gol 1 olayı da burada başladı.
Çocuk sonuçta 22 aylık ve tabii ki de kendi kendine yürüyebiliyor; babası aman dur tek başına gitme düşersin diyerek çocuğun elinden tuttu kaydırağa kadar kendi götürdü. Sonra yukarıda kaydırağa tırmanmak isteyen oğluna sen oraya çıkamazsın bunu becerebilmen için daha en az 1 sene var diye telkinde bulundu ve garibimi kendi elleriyle küçük kaydırağa oturtup yine kendi tutarak kaymasına izin verdi. Sonunda çocuk çocuk isyan edip başladı ağlamaya, tek derdi yukarıdaki kaydırağa gitmek. Baktı ki anne baba başa çıkamayacaklar hemen kendilerince bir çözüm buldular. Baba üst kaydırakta anne merdivenin en alt basamağında, çocuk annesinin ellerinden tutması suretiyle merdivenleri tırmandı ve hooop babası kucağına alıverdi veeeee olabilecek en bomba manzarayla da olay sonuçlandı; baba kaydırakta çocuk kucakta kaydılar.
Bu arada benim 18 aylık oğlum en alt basamaktan en üste kadar kendi tırmanıp, yukarıda bulunan büyük kaydırağa kendi kendine oturup en az 10 defa tek başına kayıyor, biz de babasıyla kaydırağın sonunda bekleyip kaydığı zaman alkışlayıp onu bol bol tebrik ediyorduk. Ama maalesef bu panik atak aileye örnek olmayı başaramadık. (son 1,5 aydır Bartu parkta sallanmak dışındaki her şeyi kendi yapıyor ve yardım taleplerini de kesinlikle reddediyor.)
Yazıktır günahtır; bırakın çocuklarınızı serbest büyüsünler, bırakın kendi kendilerine bir şeyler başarabilmenin tadına varsınlar, bırakın kendilerini size gösterip mutlu olabilsinler, bırakın gelecekte destek almadan yaşayabilmeyi bugünden öğrensinler.
Sevgiler,
Yasemin (Bartu'nun annesi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yorumlarınız için teşekkür ederim
Yasemin